Kullanıcı Adı

:   Şifre :

 Şifremi Unuttum

ÇİN İŞKENCESİ

Ahh Çin İşkencesi ah! Bana beni gösteren Türk devletlerindeki kardeşlerimi ihmal ettiğimi yüzüme haykıran Çin İşkencesi. Öyle bir kitap ki, okuyucusundan önce yazarının gözünü açtı... Sorguya çektirdi, yazara kendi kendisini gösterdi.
30/04/2007 -

 

Ahh Çin İşkencesi ah! Bana beni gösteren Türk devletlerindeki kardeşlerimi ihmal ettiğimi yüzüme haykıran Çin İşkencesi. Öyle bir kitap ki, okuyucusundan önce yazarının gözünü açtı... Sorguya çektirdi, yazara kendi kendisini gösterdi.

Yıllardır Çin’deki komünist devriminden sonra Türkistan, Doğu Türkistan (Neden batı Türkistan’ı düşünmediğmi düşüneceğim)ı, oradaki kardeşlerimizin çektiklerini düşünür fakat hiçbir şey yapamazdım. (Gerçi yine de yapamadım ya, en azından adım attım.) Sadece orası değil tabiî, Azarbeycan’dan Kazakistan’a kadar, burunlarından kan fışkırtılan kardeşlerimizle ilgilenemedik. “İslâmî kesimde” yadırganacak bir durum var. Hâlâ orta çizgide yürüyemiyoruz. Türklerin çilesini dile getirenler, Kürtlerin çilesiyle ilgilenmedi. Kürtlerin çilesiyle ilgilenenler de Türklerin çileleriyle ilgilenmedi. Bu bir gerçek. Düşünür olan hiç kimsenin inkar etmesi mümkün değil.

Bu girişten sonra Çin İşkencesi’nin yazılış hikâyesine gelelim.

Avustturalya’nın Melbourn şehrinden çok uzakta bir şehire konferansa gittim. Benim yanıma bir hanım verdiler, onunla biz uçakla gittik. Bizden önce yola çıkan ekibimiz, içlerinde eşimde vardı, aynı günde konferans vereceğimiz yere gelmişler. Hava alanından bizi aldılar. Bizi bekleyen kardeşler bize kırda yemek hazırlamışlar. Yemek hazırlığı yapılan yere gittik. Hârika bir yer. Her taraf ağaçlarla donatılmış. Beni bekleyen onlarca kadın ve genç kızda yemeğe davetliler. Bir ağacın altında hazırlanmış sofra. Sofra dikkatimi pek çekmez ama öyle farklı ortamda hazırlanmış ki insan âdeta dinlenmiş hissediyor kendisini.

Kızlar geldiler, onlarla sarıldık, hoşbeş ettik, tam sofraya oturacağım ki, bizden sanıyorum 30-40 metre ötede, bir ağacın altında beyaz şapkalı kadınların hepsi aynı anda bana baktılar. Ben de onlara el salladım. Öğrendiğim Helloyu da söylemeyi ihmal etmedim.

(Dikkat. Çin İşkencesi romanının yazılış hikayesini okuduğumuzu unutmayalım. Burada detaylar önemli.)

Beyaz şapkalı kadınlar- kızlar bana el işaretiyle “Buraya gel.” dediler. Gittim konuştukları dil yabancı ama arada bir Türkçe sözler var cümlelerin arasında.

Beyaz şapkalı kadınlar da bizimkiler gibi uzun bir masa hazırlamışlar. Şuraya otur dediler oturdum. Bir taraftan da düşünüyorum, “Bunlar Hırıstiyandır ve yemeklerinde domuz eti vardır. Şimdi ye derlerse ne yapacağım. Yemiyeceğim kesinde, onları kırmadan bunu nasıl ifade edeceğim! Derken, “Biz” dedi biri “Doğutürkistan Türklerindeniz.”

Bir taraftan bizimkiler, (henüz tanışmadık bile) ısrarla “Yeter artık gel.” diyorlar.

Sağımda bulunan yaşlı kadın, yüzüme baktı baktı (tercumanımızda var) “Sen, dün akşam Avustural’ya devlet televizyonu 2. kanalda konuşan kadına ne kadar benziyorsun, yoksa o musun?”

“Evet” deyince kadın boynuma sarılıp hüngür hüngür ağladı. “Oy balaam! Oy balaaam.” Dün gece, Allah’a seni bana göstersin, diye yalvardım, bu gün karşımdasın.” diye ağlamasını ağıtla sürdürdü.

O zamanlar Teslime Nesrin orda da modaymış. İngiliz komşusu haber vermiş bu teyzeye “Televizyonu açın, bakın Türkiye’den gelen bir Müslüman yazar Teslime Nesrin’in dinini bilmediğini söylüyor.” şeklinde bildirmiş. Boynumuz bükülüyordu onun dinimize hakaretlerinden. İngiliz kadın bile ‘Meğer Teslime Nesrin İslâm’ı bilmiyormuş.’ dedi.

Duygularını uzun uzun anlattı.

Bu arada bizim sofradakiler bir genç kız gönderdiler. Genç kız bana “Hadi abla gel artık.” deyince, Türküstanlı bir hanım “Neden bu kadar ısrar ediyorsunuz, bırakın bizimle yemek yesin.” Beni çağıran genç kız, birazda onur duyarak, “Onu seviyoruz, o bizim mücahide ablamızdır, tam 2,5 yıl cezaevinde yattı.” diye cevap verdi. Solumda oturan genç kız “Benim ablamda on yıl cezaevinde yattı.” deyiverdi. İşte o anda, bizim kız için iftihar ve mücahid vasıtası olan 2,5 yıl hapis cezası balon gibi patladı. Ellerde ne ablalar varmış meğer, anlamında şaşkın şaşkın baktı gösterilen hanıma.

Hemen sordum:

— Hayırdır, neden o kadar büyük ceza aldınız?

— Domuz eti yemediğim için.

— Nasıl yani? Domuz eti yemeyen cezamı alıyor!

— Evet aldım. Çin’e komünizm’in geldiği ilk dönemlerdi. Tıpta okuyordum, ikinci sınıftaydım. Baktım, yemeklerimizdeki et, beyaz beyaz. “Bu nasıl et, neden beyaz? dedim. ‘Domuz eti.’ dediler. Arkadaşlarla beraber çok sarsıldık. ‘Biz domuz eti yemeyiz.’ dedik. Bir kaç gün sonra tüm okuldaki öğrenciler meydana davet edildik. Mikrofonda konuşan adam, aranızda casus biri var. Düşmanlarla bir olup vatanımızı düşmanlara peşkeş çekmek için çalışıyor vb. deyince, ben de içimden ‘Vay hain vay elime geçse o kişi de ona bunun hesabını ellerimle sorsam,’ dedim.

Mikrofondaki adam, ‘Şimdi aranızda bulunan casuzun ismini okuyorum.’ dedi. Okudu. Benim kanım dondu çünkü okunan benim ismim ve numaramdı. Ortaya çıkmam istendi, çıktım. O milletin gözü önünde kamçıladılar, kamçıladılar ne halk mahkemesi vardı, ne hukuk... kendimden geçmişim.”

Gömleği kamçıyla yırtılmış. O gömlek (şu satırları yazdığım sırada) bende bulunmakta.

Dedim ben sizin hayatınızı roman yapabilir miyim? “Tabi olur” dedi. Çevrede soruşturdum hanımefendiliğiyle tanınan bir hanım. Anlaştık, yemekten sonra onun evine gideceğiz. Tercümanda bulunacak. Ben soru soracağım o cevap verecek. Benim soramadıklarımı da anlatacak. Sormak, bilmenin yarısıdır. Herkes bildiği kadar sorar. Onun her şeyini sormam mümkün değil.

Her şey güzel gidiyor. Ben bizim masaya döndüm. Yemeğimizi yedik. Biraz sohbet ettik. Hanımlara konuyu anlattım. Onlarda çok ilgilendiler. Akşama da konferans var ama yerimde duramıyorum, on yıllık cezaevi hikayesini öğrenmek istiyorum. Kadıncağızın yüz hatlarına milim milim hüzün işletmiş. On yılın hikayesini dinleyeceğim. Bir kardeşimle eşime not gönderdim. Durumu anlattım, yanımda bizim kızlar olacak üç saat sonra gelirim.

Eşime de haber gönderdim ya, bende bir rahatlama oldu tabiî şimdi daha rahat sohbet edeceğiz.

Sevimgül’ün evindeyiz.

Konuşmaya başladık. Onu dinledikçe halden hale geçtim.

Ruhum komaya girdi.

Saatler sonra vedalaştık. Yanımdaki dostlarla beraber eşimle buluşacağımız yere geldik, orda yoktu biraz aradık, sonunda onu (sanıyorum kahve gibi bir yerin önünde) buldum. Eşim beni görür görmez, gözleri dönmüş halde üzerime yürüdü. Sen nerde kaldın?” dedi ve kaşlagöz arası vurmaya başladı.

Hiç bir şey sanıldığı gibi kolay değildir. O kadar utandım o kadar utandım ki, bunu kelimelerle anlatamam. Saatlerdir seni arıyorum başına bir iş geldi sandım sen nerdesin?” Anında kararımı verdim, konferansı verip, beni böyle bir ortamda utandıran adamla beraber geri dönemem ondan gizli uçağa binip döneceğim. İyi ya diyorum içimden, madem saatlerdir beni arıyorsun korktun bulunca sevinmen sarılman lâzım değil mi? İçimden düşünüyorum. Hâlâ bağırıyor “Ne bağırıyorsun? Sana not gönderdim ya! Madem kızacaktın neden “Gitme.” demedin. İçimden “Sen görürsün, seni burda bırakıp döneyim de, kadın dövmek neymiş gör.” diyorum. “Ne haberi, kimse bana birşey söylemedi. Söylese neden çılgına döneyim ki.” dedi. Zaten depresyondaydı. Çok büyük dolandırılmıştık. On altı sene durmadan borç ödedik. Bundan dolayı zaten ikimiz de depresyondaydık. Ya da daha beter bir şeydik. Baktım eşim resmen anlık çıldırma geçiriyor. Biraz zaman geçtikten sonra, not göndermiş olmam sebebiyle yumuşadı. Bu defa çok üzüldü. “Afedersin muhterem. Vallahi kendimi kaybettim özür dilerim.” dedi. Ama sormayı da ihmal etmedi.

— Peki nereye gittiniz?

— On yıl hapiste yatmış bir kadının hayatını dinlemeye gittim. Hemde Çin’de yatmış, deyince, minibüs kullanan şahıs hemen dikkatini bize çevirdi ve bana sordu:

— Hangi cezaevinde yatmış? Çin’de ben de cezaevinde yattım da. Allah Allah! Allah’ın hikmeti değil mi bu?! Bir kadın bir erkek. İkisi de Çin’de ve aynı dönemde cezaevinde yatıyorlar. Onların birbirinden haberi yok, yediğim tokatlar sonucu mahkûm arkadaşını benden duyuyor hem de Avusturalya’da. Olay nerde yaşanmış Çin’de. Ben nerden gelmişim? Türkiye’den.

Aman Allah’ım öyle iç içe bir olay örgüsü ki, romanını yazmak istesem bir değil iki üç roman çıkar bu üç kişinin hayatından...

Bu erkek, yazar Ahmet İgamberdiy’miş. Onun hapsedilişi de çok ilginç. Ama başlı başına onun hayatı roman olmalıydı. Ama ben yetiştiremedim.

Recep Bey hâlâ üzgün. Bu gün vurduğunu hatırlamıyor. Ama o gün, al bir sandalyede sen bana vur ödeşelim. Yeter ki affet, yemin ediyorum aklım başımdan gitmişti. Israrla bunu söyledi. “Sende bana vur” sözü beni yumuşattı. İnandım ki aklı başından gitmiş. Yoksa neden bu kadar mahcup olsun.

Bunu yazma sebebim her çilede böyle şeylerin olabileceğini ama insanların hatalarını telafi ederek, evliliklerini sürdürdüklerini anlamaktır. Eğer insan insanı en kötü durumunda anlamıyorsa, o dostluktan o hayat arkadaşlığından ne hayır gelir. Bu sözü, sakın kızdığında hanımını dövenlere de götürmeyin, o konu ayrı bu konu ayrıdır.

Daha sonra Ahmet Beyin evine eşimle beraber gittik ve onu dinledik.

Her şey burda bitmedi.

Türkiye’ye geldikten sonra, Mektup Dergisi’nde biraz da olsa Çin işkencesi konusundan bahsettim. Bir gün bir telefon gelmez mi? Bu kim? Bu da aynı yıllarda aynı cezaevlerinde yatmış Kaan. Hayatı özetle bir anlattı, ruhumun sarsıldığını hissettim.

Karar verdim, Kaan’ın hayatını roman yapacak Sevimgülle Ahmet İgamber Beyi de romandan koparmıyacağım.

Kararımdan sonra Çin’e komünizme ve Doğu Türkistan’a döndü gözlerim. 1992 yılında yazmaya karar verdiğim romanı, 1997’de Mısır’da yazdım. Roman demek dertli insanların hayatını yazmak demek değildir. Romanın bir ruhu vardır. Çekilen çile okuyucuyu boğmadan verilmeli... Kurgusu güzel olmalı. Psikolojik mesajı ince ince işlenmeli satır aralarında. Alt yapısını oluşturmadan roman yazınca, o roman macera romanı olur bence. Çin komünizmi hakkında kitaplar okudum. Ölüm tarlalarından kurtulmuş insanlar dinledim. Yani uzun soluklu bir koşudur roman, yazarkende, kimi bir yılda, kimi bir ayda yazar. Artık yazarın beyninin seriliğine bağlıdır ordan ötesi.

Ya... işte böyle dostlar, çok azını anlatabildiğim Çin İşkencesi’nin yazılış hikayesi bu. Kendisi nasıl bir roman mı? Ona da siz karar vereceksiniz.

 

DİĞER YAZILAR

İNSANLIĞIN BELGESELİ
Bu kitabı hatırlayınca aklıma “Ben yetim.” türküsü geliyor. Bu kitabım yetim ve öksüzdür. Ölürken Dünya’nın ses çıkarmadığı Halepçe’ye gittik ve Sadda
İNSANLAR DA KAYAR
BU KİTAP YAYINDAN KALDIRILMIŞTIR. Bu kitap aklıma gelince Edip Yüksel’i hatırlıyorum, onu hatırladığım zamanda burnumun direği sızlıyor.
MERHAMET
Bayrampaşa Cezaevvindeyim. “Yeni mahkûm geldi.” dediler. Baktım hüzünlü bir kadın. Cezaevine giriş anında bazı mahkûmlarda görünen şoke olmuş hali ser
EŞLER ARASI İLİŞKİDE İLETİŞİM STRATEJİSİ
İnsan, bilinmeyen, ama bilindiği sanılan varlık. Ya da bazen bilinen bazen derinlerde yaşayan. Tez’im için psikolojik ağırlıklı bir konu söyledim H
BİR GÖNÜL MÜCADELESİ
Özellikle Avrupa’da duyduğum “İthal damat” “İthal gelin” sözlerinden sonra konuya değindim. Bir de baktım ki, Avrupa’ya giden damatlar da gelinler de
İZAHLI NAMAZ HOCASI
ESİR EVLİLER
Esir Evlilerle ilgili sayısını bilemeyeceğim kadar olay dinledim, mektuplar aldım. Bizzat gördüğüm şahıslarda oldu. Kitapla ilgili olarak bir ipucu
SEVGİDE HİÇ VEFA YOK MU?
SEVGİDE HİÇ VEFA YOK MU? Bu kitabı eşini aldatan altı kişiye okuttum. Hepsi de “Eğer ben bu kitabı daha önce okusaydım asla bu hatayı yapmazdı
CİVCİV AİLESİ - MAVİ SERİ
Çocuk kitabı yazmaya onbeş yıl cesaret edemedim çünki, çocuk farklı bir dünya. Çocuk ruhunu anlamak yetmez, neyi nasıl vereceğimizi de bilmeliydik.
CİVCİV AİLESİ - BEYAZ SERİ
Çocuk kitabı yazmaya onbeş yıl cesaret edemedim çünki, çocuk farklı bir dünya. Çocuk ruhunu anlamak yetmez, neyi nasıl vereceğimizi de bilmeliydik.

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - BABA SENDE BİRŞEY SÖYLE

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - ANNE BÜYÜKLERE BİRŞEY SÖYLE

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - ALİ'NİN DÜNYASI

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - AĞLAYAN KÖPEK

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - DEPREMİN ARDINDAN

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - KARDEŞ SEVGİSİ

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - KONUŞAN SERÇE

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - HAYAL ÇOCUK

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - KÜÇÜK KIZIN UMUDU

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - TOPAL KARINCA

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - KIRMIZI ELBİSELİ KIZ

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - YILAN YAVRUSU

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - KÜÇÜK KELEBEKLER

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - KÜÇÜK KIZ

n

NESİLLER ÖYKÜSÜ - ŞİRİN KÖY

n

KILAVUZ İSLÂM-I DOĞRU ANLAMAK - 4 CİLT

n

BUNALIM

n

ÇAĞRI

n

HARCANDIK

n

KADINLARI KADINLAR DA EZİYOR

n

ÇİN İŞKENCESİ

n

SON PİŞMANLIK FAYDA EDER

n

İMAMIN MANKEN KIZI

n

ÇİNGENE

n

SABIKALI VE DUL

n

GEÇMİŞİN İZLERİ

n

UZAKTAKİ ÇIĞLIKLAR

n

RADYO VE BASIN RÖPORTAJLARI

n

GERİ TEPEN KURŞUNLAR

n

BEN KİMİN KURBANIYIM?

n

KIBRIS SULAR İÇİNDE BİR YETİM

n

İNSANLIĞIN BELGESELİ

n

BİR ADIMLIK KOŞU

n

MARİA

n

VİCDAN AZABI

n

İSİMSİZ KİTAP

n

ÖNCE SORU SORARLAR SONRA HAM İNSANI KOPARIRLAR DİNİNDEN

n

TELEFONLA RÖPORTAJ

n

İNSANLAR DA KAYAR

n

AĞLATAN YOLLAR

n

KELEPÇELİ KALEMİMDEN

n

RUHUMUN PENCERESİ

n

BİZ BU VATANIN NESİ OLUYORUZ

n

ÜLKEMİ ARIYORUM

n

NE OLUR İHANET ETME

n

İSLAM'DA ERKEK

n

BURASI DA CEZAEVİ

n

MAHKUM DUYGULAR

n

BİZE NASIL KIYDINIZ

n

GENÇLİĞİN İMANINI SORULARLA ÇALDILAR
 
 
 

KATEGORİLER

SİTE YAZARLARI

ALINTI YAZARLAR

SELAHADDİN EŞ ÇAKIRGİL

Kazâ ve Kader Allah’ın Elinde; Tedbir İse, İnsanın..
LATİF ERDOĞAN

Paralel niyet ve Ayasofya gerçeği
M.EMİN PARLAKTÜRK

Hadis Nakillerine Dikkat!
SERDAR DEMİREL

İRANIN BÜYÜK ZAFERİ
HASAN KARAKAYA

Cadı avıysa, cadı avı... Bu mücadele sürecek
FATİH TÜRKER

Bizi Nefsimize Galip Et
İBRAHİM KARAGÜL

İşte bu yüzden onu susturmak istiyorlar
ALİ İLBEY

Kur’ân’a Nutuk’tan sözler eklensin diyen azılı Atatürkçü
HAYREDDİN KARAMAN

Devlet demokrasi çoğulculuk ve İslâm
ABDULLAH YILDIZ

Tâğût’u reddetmedikçe...
ŞEVKİ YILMAZ

Oylarımızla İhanete Asla!
YAŞAR DEĞİRMENCİ

İMTİHAN DÜNYASI
NUSRET ÇİÇEK

DELİ BAL
MEHMET GÖKTAŞ

Madde bir; İnnalillah ve inna ileyhi raciun Madde iki…
ABDURRAHMAN DİLİPAK

ŞECEAT ARZEDEYİM DERKEN
FARUK KÖSE

Gâvurdan dost olmayacağının resmidir
YAVUZ BAHADIROĞLU

TOPLUMU YENİDEN İNŞA ETMEK
FEYZULLAH BİRIŞIK

Henüz ölmedim!

MİSAFİR YAZARLAR

YAZAR ADAYLARI

DUYURULAR

GÜZEL SÖZLER

İZMLER; idrakimize giydirilen deli gömlekleri. İtibarları menşe’lerinden geliyor; hepsi de Avrupalı.

İSTATİSTİK

Sayac
Tekil  9122
Toplam 1277857
 
 

Eminesenlikoglu.Org internet üzerinden yayın yapmaktadır. Tüm Hakları Saklıdır © 2009 İzinsiz ve kaynak gösterilmeden alıntı yapılamaz.
Tasarım ve Kodlama Networkbil.Net